عشق گمشده

در ذهن
 آشـفتــه ام مـســت
به دنبال خاطــرات تو میگردم
تــا  بـــا  آنــهــا  کــمـی آرام بـگـیــرم
راستی برایت بگویم از وقتی که رفتی چشمهایم
هــمـانـنـد یـک کودک بـچـه خودشـان را خیـس می کنند
یــــــادت هــــســــت وقـــتــــی کـــــه خـــــیـــــس مــــی شــــدند
با دستهای کوچکت روی چشمهایم می گذاشتی تا آرام بگیرند٬ من که خوب یادم هست
دیـــشــــب بــا هـمـان چــشـمـهـای خـیـس  پـشـت پـنجـره رفـتم
گــــــفتم شاید تـــو٬ نمی دانـم کجـــا٬ پشت پنجره باشی
تــا انعکــاس صورت ماهــت را در مــــاه ببینم
مثــل همیشه کــه دلتنگــت می شــدم
تــــا صـــبـــح نـشــسـتـم
امـا نیامدی....

به نام آفریدگار جدایی

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم                             
                                        در قبله گاه عشق بودی تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودی                              
                                        یــک لــحـظـه من بی تـو نـیـاسودم
من با نـسـفـهـایـم نـام تـورا خـواندم                             
                                       کاش ای هوس بازم با تـو نمیماندم
روزی که می گفتی من با تو میمانم                             
                                        روزی کـه دانـسـتـی بـی تو میمیرم
روزی که با عشقت بستی به زنجیرم                             
                                        بـاز نهره من بودم این بوده تقدیرم
خـوش بـاوری بـودم در پـیـشـگـاه تو                             
                                        مُردم از چشمانت خواندم کلامی نو
چشم توچون برگ در دست طوفان بود                             
                                        دل کندن و رفتن پیش تو آسـان بود
روزی بـه مـن گـفتی دیگـر نـمی سانم                             
                                        گــفــتــم  مـیـمـیـرم گـفـتـی می دانـم

باور نمی کردم هرگز جدایی را                                                           

    آن آمدن با عشق              
         
                                این بی وفایی را

                                                                            این بی وفایی را

صندوقچه خاك خورده زندگيم را گشودم
تا مفهوم عشق و زندگي كردن را دريابم
اميد داشتم نوري بتابد و من آن عشق را ببينم
آيا عشق زندگي ام هنوز در آن صندوقچه كوچك من بود ؟
اميد داشتم هنوز باشد
اما وقتي ان را گشودم چيزي از عشق در آن پيدا نكردم
يك مشت خاطره بود
يك مشت دفتر خاطرات
يك مشت خاك...!
و آن چيزي كه از من مانده بود
حسرت بود
آن حسرت تمام وجودم را فرا گرفت
به طوري كه حتي حس ميكردم مرا در قفس گذاشته اند
و از اين خاك و از اين زندگي دور مي کنند... !
آيا چنين بود ... ؟ ... !
دفتر خاطرات را ورق زدم به اميد پيدا كردن عشق
اما چيزي در آن نديدم جز نوشته هايي بر روي كاغذ
انگاربه من لبخند ميزند و به من مي گفتند : ما را بخوان
آنها نمي دانستند من فرصت اندكي دارم و وقت خواندن ندارم
باز شروع به گشتن كردم
شايد چيزي بيابم ورقها را زير رو كردم چيزي نبود
هيچ نشاني از عشق نديدم
ولي در ته صندوقچه يك گل سرخ بود
آن گل سرخ خشكيده نشده بود
و بوي معطر گل سرخ همه جا را پر كرد
و آن نشاني از عشق بود كه به دنبالش فرسنگها راه رفتم
تا آن را بيابم و زندگي خاك خورده ام را با عشق بسازم
بي انكه بدانم عشق در درونم است نه جاي ديگر
و من چشم انتظار ، در حسرت يک نگاه تو
به انتظارت نشسته ام ...

ديشب چشم هايم را بر هم گذاشتم و آرزويي در دل کردم
آرزويي هر چند بچه گانه
هر چند از روي دل
هر چند مي دانم ممکن است به آرزويم نرسم
ولي حتي اگر به آرزويم نرسم٬
من تا آرزوها و هر جا که درها را باز کني با تو هستم و خواهم بود
هرگز تو را فراموش نخواهم کرد
حتي اگر فاصله ها باعث دوري ديده ها گردد
هميشه در دلم خواهي ماند
جايي که جاي هيچ کسي نيست بجز تو
و هيچ کسي نمي تواند جاي تو را در دلم بگيرد...
نگاه معصومت در ياد من هميشه جاويد است
براي هميشه

با دلي بي تاب مي خوانم تو را
مثل شعري ناب مي خوانم تو را
در كنار جويباري از غرل
با سرود آب مي خوانم تو را
شب به قصد كوچه بيرون مي روي
در شب مهتاب مي خوانم تو را
خستگي را مي تكانم از تنت
با زبان خواب مي خوانم تو را
با لباني كه عطش بو سيده است
با صداي آب مي خوانم تو را
عكس خاموشم كه تا پايان عمر
با دلي بي تاب مي خوانم تو را

دلــــم  بد  جـوری  هـواتـو  کـرده
تو غربت ترانه دنبال تو می گرده
تنــگ غـروب  خسـتـه  و  تنــــها
صــدات مــی کنــم ای  هـم آشنــا
ناز نگاتـو به دنیـا ارزون نمی دم
ستاره عشقمو به آسمون نمی دم
بیا  تو خاطره‌های خط خطی
سراغی بگیر از من پاپتی
چه کنـم  چـی  بـگم  از  کــــدوم  بهــــونه
دوست دارم رو فقط یه بار بگو عاشقونه
اون لحــظه حــس می کنــم تو بهشـــتم
اینو بدون سرنوشتم و به نام تو نوشتم
بی تو من کبوتـری پــر شکسته
تو نیستی کنج قفس تنها نشسته
تو آسمــون آبـــی عشــق تو یه ترانه
واسه داشتنت منم اون حس عاشقانه
اگه من جنگل خشک تو ببار
با حضورت سرم یه دنیـا بذار
رسوای عشقـم  بیـن  پیـــــر و جـوون
بازم رسواترم کن بدتر از رسم زمون